ความหรูหราของชีวิต…อย่างที่เป็น

ในช่วงเวลาสั้น ๆ ของใบไม้เปลี่ยนสีที่บ้านวัดจันทร์

มีบางช่วงเวลาของปีที่ธรรมชาติเปลี่ยนแปลงตัวเองโดยไม่ส่งเสียงบอกใคร

สีเขียวที่เคยคุ้นค่อย ๆ จางลง เหลืองขึ้น ส้มขึ้น แดงขึ้น ก่อนที่ใบหนึ่งจะหลุดจากกิ่ง ลอยอยู่กลางอากาศเพียงชั่วครู่ แล้วตกลงบนพื้น

ไม่มีใครกำหนดว่ามันควรเปลี่ยนสีวันไหน
ไม่มีใครบอกว่าต้นไหนควรแดงกว่าต้นไหน
และไม่มีใบไหนพยายามอยู่บนกิ่งให้นานกว่าฤดูกาลของตัวเอง

ปลายปีที่บ้านวัดจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา เชียงใหม่ เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนั้น

ทิวสนยังคงสีเขียวเข้มอย่างที่มันเป็น ขณะที่ต้นไม้บางส่วนริมอ่างเริ่มเปลี่ยนเป็นเหลือง ส้ม และแดง หมอกบางเช้าลอยอยู่เหนือผิวน้ำที่บางเช้าก็ไม่มี ลมเย็นเคลื่อนผ่านยอดสน แสงแดดมาในเวลาของมัน และเมื่อเย็นลง ความหนาวก็ค่อย ๆ กลับเข้ามาแทนที่

เราเดินทางมาถึงท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงนั้น

ไม่ได้มาเพื่อค้นหาตัวเอง
ไม่ได้มาเพื่อทิ้งตัวตนไว้ที่ไหน
และไม่ได้ตั้งใจว่าจะต้องกลับออกไปพร้อมกับคำตอบอะไร

เพียงมาอยู่ตรงนี้สักระยะหนึ่ง

4 วัน 3 คืน

---

วันที่เราเดินทางมาถึง

ระยะทางจากเชียงใหม่ค่อย ๆ ทำหน้าที่ของมัน

เมืองอยู่ไกลออกไปทีละน้อย อาคารลดลง ถนนเริ่มคดเคี้ยว ภูเขาเข้ามาแทนที่สิ่งปลูกสร้าง สัญญาณของชีวิตประจำวันที่เราคุ้นเคยค่อย ๆ บางลงโดยแทบไม่ทันสังเกต

เราไม่ได้ปิดโทรศัพท์ด้วยความตั้งใจจะทำ Digital Detox

มันยังอยู่ในกระเป๋า

เพียงแต่เมื่อทิวเขาเริ่มปรากฏอยู่ตรงหน้านอกรถยนต์ที่กำลังขับเคลื่อนไปข้างหน้า เราหยิบมันขึ้นมาน้อยลงเอง

เมื่อมาถึงบ้านวัดจันทร์ในช่วงบ่าย อากาศเป็นสิ่งแรกที่สัมผัสได้ก่อนภาพตรงหน้าเสียอีก

ความเย็นบาง ๆ ผ่านผิวหนัง

กลิ่นของต้นไม้ ดิน และความชื้นปะปนอยู่ในอากาศ ไม่มีน้ำหอมปรับอากาศ ไม่มีเสียงเพลงประกอบ ไม่มีใครออกแบบกลิ่นนี้ขึ้นมา

มันอยู่ตรงนั้นอยู่แล้ว

เปิดกระเป๋าออก เสื้อผ้าสำหรับสี่วันแทบไม่มีอะไรซับซ้อน

เสื้อสีขาวนวล เนื้อผ้านิ่ม ตัวหลวม
กางเกงสีทรายและกากี
เสื้อคลุมบาง ๆ
เสื้ออุ่นอีกตัวสำหรับเช้าและกลางคืน
รองเท้าผ้าใบสีครีมคู่ที่เดินสบาย

ไม่มีชุดสำหรับ Dinner
ไม่มีชุดสำหรับถ่ายรูป
ไม่มีความจำเป็นต้องถามว่าเย็นนี้ควรแต่งตัวอย่างไร

เมื่อออกมาเดินครั้งแรก จึงไม่รู้สึกว่ากำลัง “ออกไปเที่ยว”

เพียงเปิดประตูแล้วเดินออกไป

ริมอ่างน้ำเงียบกว่าที่คิด ทิวสนทอดตัวอยู่เบื้องหลัง ต้นไม้บางต้นเริ่มมีสีต่างไปจากเดิม แสงบ่ายทำให้สีเหลืองและแดงดูอุ่นขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ หม่นลงเมื่อดวงอาทิตย์ต่ำ

ไม่มีความจำเป็นต้องรีบหาจุดที่สวยที่สุด

เพราะเมื่อไม่ต้องตามหา เราเริ่มเห็นรายละเอียดตามทางมากขึ้น

ใบไม้หนึ่งใบที่ติดอยู่บนกิ่งต่ำ
เงาสนบนผิวน้ำ
ก้อนหินข้างทาง
เสียงรองเท้าของตัวเองบนพื้น
ลมที่ทำให้ชายเสื้อขยับเบา ๆ

เย็นวันนั้นอาหารอาจเป็นเพียงข้าวสวยร้อน ๆ น้ำพริก ผัก ไข่เจียว หรือแกงจืดหนึ่งถ้วย

เป็นอาหารที่ถ้าอยู่ในเมือง เราอาจกินโดยแทบไม่จดจำมัน

แต่เมื่ออากาศข้างนอกเย็นลง ไอน้ำที่ลอยขึ้นจากถ้วยแกงกลับมองเห็นชัด

มือสัมผัสความอุ่นของถ้วยแกงจืด
ได้กลิ่นข้าวเพิ่งหุงใหม่
ผักแต่ละอย่างมีรสไม่เหมือนกัน
น้ำแกงร้อนลงไปถึงท้อง

อาหารไม่ได้เปลี่ยน

คนกินต่างหากที่เริ่มใช้ชีวิตช้าลง

ไม่มีอะไรต้องทำต่อ

และเป็นครั้งแรกในรอบนานมาแล้วที่คำว่า “ไม่มีอะไรต้องทำ” ไม่ได้หมายถึงความว่างเปล่า

---

เช้าที่ไม่มีใครปลุก

กลางคืนมาถึงเร็วกว่าความรู้สึก

นาฬิกายังอยู่ที่เดิม แต่ไม่ได้หยิบขึ้นมาดูทันที

ไม่รู้ว่าตื่นเพราะอากาศเย็นหรือเพราะแสงแรก

เปิดประตูออกไป อากาศเย็นกว่าที่คาด

เสื้อคลุมถูกหยิบขึ้นมาสวมโดยไม่ต้องคิดว่ามันเข้ากับกางเกงหรือไม่ รองเท้าผ้าใบสีครีมคู่เดิมถูกสวมอีกครั้ง

กาแฟร้อนหนึ่งถ้วยอยู่ในมือ

ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเมล็ดมาจากไหน
ไม่ต้องค้นหารสผลไม้ ดอกไม้ หรือช็อกโกแลตในกาแฟ

เป็นเพียงความขมที่คุ้นเคย

แต่เช้านี้ความขมนั้นอยู่ท่ามกลางอากาศเย็น

มือสองข้างโอบถ้วยไว้เพื่อรับความอุ่น ไอจากกาแฟลอยขึ้นแล้วหายไป ข้างหน้าเป็นผืนน้ำและทิวสน

ถ้ามีหมอก เราก็มองหมอก

ถ้าไม่มี ก็ไม่มีอะไรผิดพลาด

เพราะเราไม่ได้เดินทางมาเพื่อให้ธรรมชาติแสดงตามตารางของเรา

เดินออกไปหลังจากนั้นโดยไม่ได้กำหนดระยะทาง

พื้นบางช่วงเต็มไปด้วยใบไม้และใบสนแห้ง

เมื่อรองเท้าเหยียบลงไป เสียงเบา ๆ ดังขึ้นใต้ฝ่าเท้า

บางแห่งพื้นยังชื้นจากน้ำค้าง เมื่อเท้าเคลื่อนผ่าน กลิ่นของดิน หญ้า และใบไม้ที่ทับถมกันลอยขึ้นมาอย่างบางเบา

เราเคยเดินบนสิ่งเหล่านี้มานับครั้งไม่ถ้วน

เพียงแต่ไม่ค่อยได้กลิ่นมัน

อาจเป็นเพราะปกติเราเดินเพื่อให้ถึงที่หมาย

วันนี้ไม่ได้จะไปไหน

จึงได้กลิ่นระหว่างทางชัดเจน

---

เมื่อวันหนึ่งไม่จำเป็นต้องมีเรื่องราว

ช่วงสาย แสงแดดเริ่มเข้ามาระหว่างต้นสน

สีของป่าเปลี่ยนไปอีกครั้ง

บริเวณที่เมื่อเช้ายังเป็นสีเทาและเขียวหม่น เริ่มปรากฏน้ำตาล เหลือง แดง และสีของเปลือกไม้

เราอาจพบพื้นที่ราบสักแห่ง

ปูผ้าบาง ๆ ลงบนพื้น แล้วนอนลง

เมื่อเปลี่ยนจากการยืนเป็นการนอน ต้นสนก็เปลี่ยนรูปร่างในสายตา

ลำต้นสูงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ยอดไม้โน้มเข้าหากันเหนือศีรษะ ท้องฟ้าแตกออกเป็นช่องเล็ก ๆ ระหว่างกิ่ง

เมฆเคลื่อน

ใบไม้ขยับ

บางครั้งมีเสียงนก

เราไม่รู้ว่านกอะไร

และดูเหมือนไม่จำเป็นต้องเปิดโทรศัพท์เพื่อหาคำตอบ

การไม่รู้บางอย่างเริ่มไม่ใช่ปัญหา

นอนอยู่อย่างนั้นจนอยากลุก

ไม่มีนาฬิกาจับเวลา
ไม่มีเสียงบอกว่าครบสิบห้านาทีแล้ว
ไม่มีใครบอกว่านี่คือ Forest Therapy

มันเป็นเพียงคนคนหนึ่งที่นอนอยู่ใต้ต้นไม้

เท่านั้นเอง

---

ความหิวกลับมาเป็นเรื่องธรรมดา

เมื่อหิว ก็กลับไปกิน

ข้าวผัดจานหนึ่งอาจเพียงพอ

ไม่มีการจัดจาน ไม่มีดอกไม้ประดับ ไม่มีคำอธิบายวัตถุดิบยาว ๆ

ข้าวยังร้อน
ไข่ยังหอม
แตงกวายังกรอบ

เรากินจนรู้สึกอิ่มแล้วหยุด

ผลไม้ที่หาได้ในพื้นที่ถูกวางไว้บนโต๊ะ ถ้าหิวอีกก็ค่อยหยิบ

คุกกี้ชิ้นเล็กสองสามชิ้นที่พกมาจากบ้านยังอยู่ในถุง

ช่วงบ่ายต้มน้ำ

วันนี้ไม่ใช่กาแฟ แต่เป็นชา

กลิ่นหอมอ่อนกว่ากาแฟ รสไม่เรียกร้องความสนใจ

ชาไม่ได้ทำให้บ่ายนั้นพิเศษขึ้น

แต่การมีเวลาพอที่จะรอให้น้ำร้อน ค่อย ๆ ชง แล้วนั่งดื่มจนหมดถ้วยต่างหากที่ดูเหมือนจะกลายเป็นสิ่งพิเศษ

หนังสือถูกเปิดอยู่พักหนึ่ง

อ่านไปไม่กี่หน้าแล้ววางลง

สายตามองออกไปนอกหน้าต่างแทน

ไม่มีความรู้สึกผิดว่าอ่านหนังสือไม่จบ

---

วันที่สาม

รองเท้าผ้าใบสีครีมเริ่มไม่ใช่สีครีมอย่างวันแรก

มีฝุ่น มีรอยดินเล็ก ๆ ติดอยู่ตรงขอบ

เสื้อเชิ้ตมีรอยยับ

ผมไม่ได้อยู่ทรงเหมือนตอนออกจากเชียงใหม่

แต่ความอยากแก้ไขสิ่งเหล่านั้นกลับลดลง

เราใส่เสื้อตัวเดิมออกไปเดิน

ไม่มีใครสนใจ

ป่าก็ไม่สนใจ

ต้นสนไม่ได้ถามว่าเสื้อของเราเป็นแบรนด์อะไร

อ่างน้ำไม่รู้ว่าเราทำงานอะไร

ใบไม้ที่กำลังแดงไม่ได้รู้จักประวัติของเรา

และหมอก — ถ้ามันมา — ก็ไม่ได้สนใจว่าเราจะถ่ายรูปมันหรือไม่

ตรงนี้เอง บางสิ่งเริ่มเกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

ไม่ใช่ความสงบแบบที่ต้องพยายามทำใจให้สงบ

แต่เป็นความรู้สึกว่า เราไม่จำเป็นต้องอธิบายตัวเอง

ไม่มีตำแหน่ง
ไม่มีอายุ
ไม่มีความสำเร็จ
ไม่มีสิ่งที่เคยผิดพลาด
ไม่มีสิ่งที่ยังทำไม่สำเร็จ

ไม่ได้หมายความว่าสิ่งเหล่านั้นหายไป

มันเพียงไม่ได้ถูกเรียกมาใช้งานในเวลานี้

เหลือเพียงร่างกายที่กำลังเดิน

หายใจ

รู้สึกเย็นเมื่อมีลม

รู้สึกอุ่นเมื่อแดดตกบนแขน

รู้สึกหิวเมื่อถึงเวลา

และหยุดเมื่อเหนื่อย

ชีวิตกลับมาอยู่ในรูปแบบพื้นฐานอย่างน่าประหลาด

---

ใบไม้ที่เราไม่ได้เก็บกลับมา

ช่วงหนึ่งของวันอาจเดินผ่านบริเวณที่ใบไม้เปลี่ยนสีชัดที่สุด

แดงบ้าง
เหลืองบ้าง
บางใบยังเขียว
บางใบมีสีน้ำตาลตามขอบ
และอีกจำนวนหนึ่งร่วงลงมาบนพื้นแล้ว

ถ้ามองในฐานะนักท่องเที่ยว เราอาจพยายามหาต้นที่แดงที่สุด

แต่เมื่ออยู่ที่นี่มาสามวัน ความอยากนั้นลดลง

ใบที่ยังเขียวก็เป็นของมันอย่างนั้น
ใบที่ครึ่งเขียวครึ่งเหลืองก็ไม่ได้บกพร่อง
ใบสีน้ำตาลที่กำลังจะร่วงก็ไม่ได้สวยน้อยกว่าใบแดงสด

เราอาจหยิบใบหนึ่งขึ้นมาดู

สัมผัสเส้นใบ
พลิกด้านหน้า
พลิกด้านหลัง

แล้ววางมันกลับลงบนพื้น

ไม่ได้เอากลับบ้าน

บางสิ่งไม่จำเป็นต้องเป็นของเรา เพื่อที่เราจะได้รู้สึกถึงมัน

---

ค่ำคืนสุดท้าย

อาหารเย็นยังคงเรียบง่ายเหมือนเดิม

น้ำพริก
ผัก
แกงร้อน
ข้าว

บางอย่างอาจซ้ำกับคืนแรก

แต่เราไม่ได้รู้สึกว่ากำลังกินอาหารเดิม

เพราะวันนี้ไม่ใช่วันเดิม

อากาศไม่เหมือนเดิม
ความหิวไม่เหมือนเดิม
คนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะเองก็ดูเหมือนจะไม่เหมือนวันแรกเสียทีเดียว

ไม่ได้เปลี่ยนเป็นคนใหม่

เพียงแต่บางอย่างที่เคยส่งเสียงดังอยู่ภายในเงียบลงชั่วคราว

หลังอาหาร ไม่มีโปรแกรม Farewell Dinner

ไม่มีการสรุปสิ่งที่ได้เรียนรู้จากสามวันที่ผ่านมา

ไม่มีคำถามว่า

“กลับไปแล้วจะเปลี่ยนชีวิตอย่างไร?”

เพราะทันทีที่ตั้งคำถามนั้น วันนี้ก็จะถูกใช้เป็นเครื่องมือของวันพรุ่งนี้อีกครั้ง

คืนนี้จึงเป็นเพียงคืนนี้

ชาร้อนหนึ่งถ้วย

อากาศเย็น

เสียงป่าข้างนอก

แล้วเข้านอนเมื่อรู้สึกง่วง

---

เช้าวันที่ต้องกลับ

กระเป๋าใบเดิมถูกเปิดอีกครั้ง

เสื้อผ้าถูกพับกลับเข้าไปอย่างไม่เรียบร้อยเท่าตอนมา

รองเท้ามีรอยดิน
คุกกี้อาจเหลือหนึ่งชิ้น
หนังสือยังอ่านไม่จบ

ไม่มีอะไรสำเร็จ

และไม่มีอะไรล้มเหลว

เปิดประตูออกไปเป็นครั้งสุดท้าย

ใบไม้ยังเปลี่ยนสีต่อไป

บางใบที่เห็นเมื่อวานอาจร่วงลงแล้ว

หมอกอาจมีหรือไม่มี

น้ำยังอยู่ตรงนั้น
สนยังอยู่ตรงนั้น
ลมยังเคลื่อนผ่านต้นไม้โดยไม่ได้รู้ว่าเรากำลังจะกลับ

เราดื่มกาแฟอีกถ้วย

ความขมยังเป็นรสเดิม

แต่วันนี้ไม่ได้รีบดื่มให้หมดก่อนออกเดินทาง

นั่งจนรู้สึกว่าอยากลุก

แล้วจึงลุก

ไม่มีพิธีอำลา

ไม่มีคำสัญญาว่าจะกลับมา

เพราะธรรมชาติไม่ได้ขอให้เราจดจำมัน

มันไม่ได้ต้องการให้เราเข้าใจอะไร

ตลอดสี่วัน ป่าไม่ได้สอนอะไร
ใบไม้ไม่ได้ให้บทเรียน
หมอกไม่ได้เยียวยา
และความเงียบไม่ได้เปลี่ยนชีวิต

ทุกอย่างเพียงเป็นไปอย่างที่มันเป็น

บางทีสิ่งที่เกิดขึ้นจึงไม่ได้อยู่ที่วัดจันทร์เลย

แต่อยู่ในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เราเลิกเรียกร้องให้สิ่งต่าง ๆ ต้องเป็นอะไรสักอย่าง

รวมทั้งตัวเราเอง

รถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากป่าสน

ไม่มีบทสรุปวิวมุมสูงของ

ใบไม้ยังคงเปลี่ยนสีอยู่ข้างหลัง

และชีวิตข้างหน้าก็ยังไม่ได้เกิดขึ้น

ขณะนั้น

มีเพียงถนน
แสงเช้า
เสื้อผ้านิ่ม ๆ ที่สัมผัสผิว
รอยดินบนรองเท้า
รสกาแฟที่ยังเหลืออยู่ในปาก

และลมหายใจหนึ่งครั้ง

ก่อนลมหายใจครั้งต่อไป

ข้อมูลสำหรับการเดินทาง — ป่าสนวัดจันทร์

สถานที่: ป่าสนวัดจันทร์ หรือ สวนป่าบ้านวัดจันทร์ อ.อ.ป. อยู่ในอำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ และอยู่ภายใต้การดูแลขององค์การอุตสาหกรรมป่าไม้ (อ.อ.ป.) ปัจจุบัน อ.อ.ป. ยังคงดำเนินงานด้านการท่องเที่ยว มีบ้านพักหลายโซน บริการอาหาร ลานกางเต็นท์ และสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับนักท่องเที่ยว

ช่วงเวลา: หากจุดประสงค์หลักคือใบไม้เปลี่ยนสี ควรตรวจสอบสถานการณ์จริงใกล้วันเดินทาง เพราะการเปลี่ยนสีขึ้นกับอุณหภูมิและสภาพอากาศ ไม่ควรเลือกวันจากภาพของปีก่อนเพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะทริปนี้ซึ่งต้องการอยู่กับช่วงสีที่สวยหลายวัน

การเดินทาง: จากเชียงใหม่ควรเผื่อเวลาประมาณครึ่งวันสำหรับการเดินทาง และสำหรับคอนเซปต์ 4 วัน 3 คืน แนะนำ รถส่วนตัวหรือรถตู้พร้อมคนขับ มากกว่าขนส่งสาธารณะ ไม่ควรวางวันแรกให้มีโปรแกรมต่อทันทีเมื่อถึงวัดจันทร์ การเดินทางเข้าไปควรถือเป็นส่วนหนึ่งของการค่อย ๆ เปลี่ยนจังหวะจากเมืองสู่ป่า

ที่พัก: สำหรับทริปนี้ แนะนำให้พัก ที่เดียวครบ 3 คืน และถ้าจองได้ให้เลือกบ้านพักในสวนป่าบ้านวัดจันทร์ เพราะการย้ายที่พักจะขัดกับแนวคิดของการมาเที่ยวแบบนี้ อ.อ.ป. มีระบบ E-Service สำหรับจองบ้านพักสวนป่า และในระบบระบุ สวนป่าบ้านวัดจันทร์ (ป่าสนวัดจันทร์) โดยตรง

ระบบจองบ้านพักสวนป่า อ.อ.ป.

ควรจองล่วงหน้า: ช่วงปลายปีเป็น High Season ของพื้นที่ อ.อ.ป. เองระบุถึงการเตรียมบ้านพัก ระบบจอง อาหาร ลานกางเต็นท์ และความปลอดภัยเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวช่วงปลายปี จึงไม่ควรวางแผนแบบ Walk-in หากต้องการบ้านพักทำเลดีต่อเนื่อง 3 คืน

สิ่งที่ควรเตรียม: เสื้อผ้าแบบ Layering จะเหมาะที่สุด — เสื้อเนื้อนิ่ม/โปร่งเบาสำหรับกลางวัน บวกเสื้อไหมพรมหรือเสื้อคลุมอุ่นสำหรับเช้าและกลางคืน รองเท้าควรเดินบนทางดินและพื้นชื้นได้จริง สำหรับคอนเซปต์ของเรา สีขาวนวล ครีม ทราย กากี และเอิร์ธโทนจะทำงานกับภูมิทัศน์โดยไม่จำเป็นต้องทำเป็น “ชุดถ่ายภาพ”

ควรมี ยาประจำตัว ไฟฉายหรือไฟพกพา Power Bank กระบอกน้ำ หมวก/ผ้าพันคอ เสื้อกันลมหรือกันฝนบาง ๆ และรองเท้าสำรอง โดยเฉพาะผู้ที่ตั้งใจเดินเล่นช่วงเช้ามืดหรือค่ำ พื้นที่ป่าช่วงกลางคืนมืดกว่าสภาพแวดล้อมในเมืองมาก

ส่วนอาหารไม่จำเป็นต้องขนเสบียงจำนวนมากเข้าไป อ.อ.ป. ระบุว่าพื้นที่มีบริการอาหาร สำหรับทริปนี้ควรปล่อยพื้นที่ไว้ให้ อาหารของสถานที่ เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ แล้วพกเพียงสิ่งเล็ก ๆ ที่เป็นความคุ้นเคยของเรา เช่น ชาที่ชอบ กาแฟ คุกกี้สองสามชิ้น หรือของว่างจำเป็น

และที่สำคัญที่สุดสำหรับทริปนี้คือ อย่าเตรียม Itinerary มากเกินไป

จองที่พักให้เรียบร้อย
จัดการการเดินทางให้ปลอดภัย
เตรียมเสื้อผ้าและยาที่จำเป็น
ตรวจอากาศและสถานการณ์ใบไม้ก่อนออกเดินทาง

จากนั้น เหลือพื้นที่ว่างไว้

เพราะสำหรับ THE LUXURY OF BEING สิ่งที่เราเตรียมอย่างดีที่สุด อาจเป็นการเตรียมให้ตัวเอง ไม่ต้องเตรียมว่าจะรู้สึกอะไรเมื่อไปถึง

ข้อมูลและระบบจองอย่างเป็นทางการสามารถเริ่มตรวจสอบจาก องค์การอุตสาหกรรมป่าไม้ (อ.อ.ป.) ซึ่งมีบริการจองห้องพักสวนป่า และควรยืนยันห้องพัก บริการอาหาร สภาพอากาศ และสถานการณ์ใบไม้ล่าสุดอีกครั้งก่อนเดินทางจริง